Karın ortasında
bir ayçiçeği.

Antarktika'nın en soğuk gecesinde, buz tepelerinin arasında küçük bir imparator penguen yavrusu yaşardı. Gri tüyleri o kadar kabarıktı ki herkes ona Pıtır derdi; yürürken çıkardığı pıtır pıtır sesler yüzünden. Annesi ve iki ablası her sabah başlarına pembe kurdeleler takar, Pıtır da onların arasında sıcacık uyurdu.

Bir gece büyük bir kar fırtınası koptu. Rüzgâr uğuldadı, kar her yeri kapladı ve sabah olduğunda Pıtır bir de baktı ki yapayalnız. Ne annesi vardı ne de ablaları. Etrafında sadece bembeyaz, sessiz bir dünya…

Tam ağlamak üzereyken karın içinde küçük, sarı bir ışık gördü. Gagasıyla karı itti: bir ayçiçeği! Nasıl geldiğini kimse bilmiyordu; belki bir gemiden düşmüş, belki rüzgâr uzaklardan getirmişti. Annesi hep "Güneş geri gelecek, sarı ve sıcak," derdi. Pıtır çiçeğe baktı ve gülümsedi: "Güneşi buldum. Bunu aileme götüreceğim."

Çiçeği iki kanadıyla sıkıca sardı ve yola çıktı. Kar derindi, adımları minikti. Sağa yattı, sola yattı ama çiçeği bir kez bile bırakmadı. Yorulduğunda ayçiçeğine baktı, o sarı ışık ona cesaret verdi.

Öğleye doğru uzakta üç pembe kurdele parladı. Pıtır gözlerini kırpıştırdı, bir daha baktı. Onlardı! Sevinçten hop, hop, hop diye zıpladı ve var gücüyle koştu. Annesi onu görünce kanatlarını açtı; ablaları "Pıtır!" diye bağırdı. Pıtır ayçiçeğini annesine uzattı: "Bak, güneşi getirdim."

Dördü birden sımsıkı sarıldılar. O sırada yaşlı fok Kaptan Bıyık sürünerek yanlarına geldi, eski fotoğraf makinesini kaldırdı: "Hadi bakalım, gülümseyin!" Klik! O fotoğraf bugün hâlâ koloninin buz duvarında asılı: üç pembe kurdele, bir ayçiçeği ve kocaman gülümseyen minik bir penguen.

Bazen güneşi beklemek gerekmez; sevdiklerine uzattığın küçük bir şey de ısıtır.